نواختن در هنگامى كه خدا نعمتى كرامت فرمايد . و منقول است كه : حضرت امير المؤمنين عليه السّلام مشايعت جنازه‌اى مىرفتند ، شنيدند شخصى از آن جماعتى كه مشايعت جنازه مىكند مىخندد ، فرمود : گويا مرگ را در اين دنيا بر غير ما نوشته‌اند ، و گويا حقّ الهى در دنيا بر غير ما واجب شده است ، و گويا اين مرده‌ها كه مىبينيم مسافرى چندند كه در اندك زمانى به سوى ما برمىگردند ، خود ايشان را در قبرها مىنهيم ، و ميراث ايشان را مىخوريم ، و گمان مىكنيم هميشه بعد از ايشان خواهيم بود ، فراموش كرده‌ايم هر واعظى و پند دهنده‌اى را ، با آنكه به هر بليّه و مصيبتى گرفتار شده‌ايم ، خوشا حال كسى كه نفس خود را ذليل شمارد ، و كسبش حلال باشد ، و باطنش شايسته باشد ، و خلقش نيكو باشد ، و زيادتى مالش را صرف نمايد ، و زيادتى سخنش را نگاه دارد ، و شرّ خود را از مردم دور كند ، و به سنّت عمل كند ، و ميل به بدعت ننمايد « 1 » . [ مذمت حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم از دو خصلت ] يا أبا ذر أنّ فيكم خلقين : الضحك من غير عجب ، و الكسل من غير سهو . اى ابو ذر بدان كه در ميان شما دو خلق بد هست : خنديدن عبث در غير هنگام تعجّب ، و كسل و سستى در عبادات دانسته بدون سهو و فراموشى . در اين فقره حضرت دو خصلت را مذمّت فرموده : خصلت اوّل بسيار خنديدن و اين از غفلت و غرور ناشى مىشود ، و گرنه كسى كه بر احوال خود و گناهان

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 612 ح 6 .